Mono no Aware

IMG_8033

Op zoek naar woorden om de verborgen schoonheid te beschrijven in een destructieve situatie, vroeg ik aan mijn buurvrouw die Japanologe is, of ze daar in het Japans misschien een term voor hebben.

Die middag kwam ze op de proppen met iets dat ‘dicht in de buurt kwam’ naar eigen zeggen en moeilijk te vertalen: Mono no Aware. Goosebumps en stof voor een hoofdstuk.

De fototentoonstelling in Hasselt van Anton Kusters, met gelijknamige titel, kon me dan ook enorm bekoren! 19141962_1752986011383571_1487626645_n

The day Okalani met Anuhea

‘I’m sure I saw it,’ Okalani said. ‘It was no dream!’

With her iPhone at the ready, she looked under the sherry blossom, prepared to take a picture the moment it would appear again. ‘It was a male figure. Maybe it was my gardian angel?’

17670492_1663485813666925_381943978_o

‘You definitly need to get laid,’ her friend smiled.

The sound of a lawnmowler interrupted them. ‘The only angel you will find here,’ her friend said, ‘is the garden angel.’

Okalani laughed at her silliness and took a selfie.

17692583_1663527690329404_970569247_o

A gentle breeze stroke the back of her neck.

17622240_1663540310328142_1510328303_o

Behind her he appeared, Anuhea, a man in the flesh, better looking than the gardener, more convenient in bed than an angel.

IMG_7603

And Okalani got laid : )))

monica vanleke

Never too late

Vriendschap is je vrienden niet pushen om je boeken te kopen of te lezen.

Toen een van die ‘lichtjes’ in een verloren moment op een kunstmarkt, uit verveling in mijn debuut bladerde, lachte ze zo hard bij de eerste twee bladzijden, dat ze prompt geld in mijn handen stopte om het alsjeblief te mogen uitlezen : )

Nooit te laat om ontdekt te worden ; )

Dus komaan uitgevers, boek 4 is klaar, boek 5 bijna… don’t be sissies, take your chance, mijn lezers wachten!

IMG_5914

Wolvenstreken…

IMG_4381

Roodkapje met een mand vol lekker manuscript, zonder wolf die bijt. Wat is dat nu voor een sprookje?! In tussentijd dan maar aan boek 5 begonnen. Opnieuw een pelgrimsverhaal, voor de jeugd deze keer. Maar mijn personages zijn niet gehaast. Ben ik eindelijk klaar met de intro, willen ze eerst nog langs de Efteling. Gevolg: een dag research in sprookjesland. En daar vond ik de perfecte outfit voor mijn hoofdpersonage. Tijd voor een paar wolvenstreken ; )

Omdat oma reus net in onze koekenstad was… en omdat bomen niet op oma’s vallen…

‘Je schrijft met een elegantie…’ Ze maakte er een fluffy Louis XV gebaar bij. ‘zoals je er ook uitziet.’ Hoe elegant ze dat zei… De ‘maar’ was al onderweg. ‘Maar ik mis diepgang.’ Boinggggg, daar viel het zwaard. ‘Er is wel humor’, ging ze verder. ‘Slapstick’ noemde ze het. Hoe subtiel woorden een andere betekenis kunnen krijgen, hoe ze tegelijk kunnen aaien en slaan. ‘En af en toe mooie poëtische vondsten: Geveld voor de veiligheid bijvoorbeeld. Prachtig.’ Ze keek me vragend aan. Ik wist niets zinnigs uit te brengen. ‘Al zijn die vondsten dan toevallig…’ ging ze verder. Patat, haar hak op mijn teen. Of ik wel op mijn plek zat op deze school? Of ik niet beter af was met een redacteur? (Ja, duh!!!) Mocht ik terugkomen volgend jaar, dan werd dat werken aan ernst en diepgang in mijn schrijven. Daar werd ik meteen vrolijk van ; )

Feedback geven is een hele verantwoordelijkheid, niet eenvoudig, hetzelfde met feedback ontvangen. Onze filters maken er zo makkelijk iets anders van. Eruit vissen wat jou optilt is de boodschap. In dit geval is dat voor mij: de humor en lichtheid in mijn werk nóg ernstiger gaan nemen. Dus hier nog een waar gebeurd slapstick verhaaltje… om het af te leren ; )

orgineel

Bomen vallen niet op oma’s

‘Er komt een nieuwe serie op televisie’, zei de redacteur. ‘Over een kapster die advocate wordt. De producers willen een extra aflevering in boekvorm uitbrengen. Een aantal uitgeverijen dingen naar de opdracht.’ Zo gooide hij de uitdaging in mijn schoot. Ik had een week de tijd om een case te bedenken en het eerste hoofdstuk te schrijven. Al tien jaar was ik niet meer in een kapsalon geweest, nog nooit in een rechtbank.

Tijdens mijn dagelijkse jogging overdacht ik de opdracht. Brainstormen met de bomen in mijn park bezorgde me altijd de gekste ideeën. ‘Jongens, ik heb een case nodig voor een advocatenserie.’ In de verte klonk het getokkel van een specht. Zeurende zaagmachines schuurden hun tanden door hout. Al weken werd het park geteisterd door boomchirurgen. Behoorlijk wat mastodonten waren ziek en gaven de geest. Dus werden ze geveld voor de veiligheid. De her en der omgehakte boomstammen zorgden voor een kerkhofsfeer.

Ik passeerde een pad waar een eik onheilspellend kraakte. Onder zijn bladerdak kuierde een bejaarde dame met haar hond. Daar gaat er weer een, dacht ik terwijl ik doorliep. Luttele seconden later knakte de top af, gevolgd door een doffe plof. Met spijt in het hart keek ik om. ‘Rust zacht opa.’ Hoe oud zou hij zijn geweest? Driehonderd? Waar bleef die dame nu? Ik keerde op mijn stappen terug tot bij het pad.

De kruin van de boom lag als een enorme baljurk gespreid over de weg. Geen dame, geen hond. Met kloppend hart ging ik dichterbij. Het kon toch niet…? Nee, dat was absurd.

Bomen vallen niet op oma’s.

Tenzij in de film.

Of uitzonderlijk ter inspiratie voor mijn case misschien?

Want wat zag ik daar midden in die bom groen? Een paar oude benen met puntschoenen die recht naar de hemel wezen, staken onder een dikke tak uit. Aan de voeten een rillende hond met een enorme buil op zijn hoofd en een bloedende tong die scheef uit zijn bek hing. Het tragikomische tafereel deed me denken aan de heks uit the Wizard of Oz die per ongeluk Dorothy’s huis op zich kreeg.

Een jogger kwam aan gelopen. Samen klauterden we ons een weg naar de slachtoffers. Volledig bij bewustzijn lag de dame in een tunnel van kronkelende takken alsof ze daar voor een echografie was. Als bij wonder ongedeerd. De hond in shock. Een passant belde de hulpdiensten. Binnen de kortste tijd bevonden we ons als op een crime scene. Zwaailichten, politie, brandweer… Het terrein werd afgespannen. Ramptoeristen vochten om een plaats op de eerste rij. Sappige roddels rolden over de tongen. ‘Die eik had al lang geveld moeten worden’, zei iemand achter mij. ‘Maar de vrouw van een hooggeplaatste piet liet het uitstellen omdat ze voor haar feest dit weekend geen verpest uitzicht wilde. Ze zal het mogen uitleggen op de rechtbank.’

Terwijl ik de hond troostte noteerde ik in gedachten mijn synopsis.

Case closed.

*

monica vanleke

Peddelend

10356029_845352375498651_8512221630824137938_n

Peddelend tussen uitgevers. Ze mogen het hebben, verdrinkend in de manuscripten van al die aspirant schrijvers die hun ei kwijt willen… Soms besteden ze werk uit aan een lector, die het proefleest. Een fragiel tussenstation waarbij je manuscript aan een zijden draad hangt. En ook al geeft zo iemand een positieve beoordeling (wat me laatst overkwam), dan nog is het geen garantie.

Telkens als ik een weigering krijg van een uitgever, herlees ik mijn manuscript. Buiten hier en daar een woord verfijnen of schrappen, krijg ik het niet over mijn hart het fundamenteel te veranderen. Ik heb het ondertussen, op zijn Monica’s ; ), voorzien van tekeningen. Bij elke leesbeurt hou ik er meer van, voel ik me vastberadener, als een leeuwin die haar welp verdedigt. Ik tel de afwijzingen als trofeeën, denk aan JK Rowling en verheug me, omdat mijn werk en ik weer een stapje dichter zijn bij onze werkelijke bestemming : )

Dus, nog even geduld lieve lezers. Een rivier kan je niet duwen. (zeker niet als die vol manuscripten ligt ; )