Brieven aan Gustaaf (maar eigenlijk aan mama en papa)

8 de Ronny

Ah de Gust,

Alles kits achter de rits? Gij hebt daar nog ni veel in die pamper he ; ) Komt wel jongen, komt wel. Oké dat ik u Gust noem? Kort en krachtig. Waar ik vandaan kom is dat nodig! Geen plek voor watjes.

Vrij jong verloor ik mijn moeder. Ze verslikte zich in een stuk gewei van een hert. Ik liet een tatoeage van haar op mijn borst zetten. Als ik raad nodig had, sprak ik met haar. In de geest was ze altijd bij mij. Maar dat zagen de andere dieren niet. Die zagen een tijger die met zijn tatoeage spreekt en dat is zelfs in het komische dierenbos vreemd. Dus lieten ze me links liggen, bang dat ik mijn verstand was verloren. Aan mijn lot overgelaten doolde ik op plekken waar ik beter niet kwam.

Op een dag werd ik opgepakt door een kleurenblinde cipier. Dat kwam door mijn strepen. Hij dacht dat ik een ontsnapte gedetineerde was. (In die tijd droegen de boeven nog strepenpakjes in de gevangenis) Ik, een tienertijger met een mama-tatoeage op zijn borst, kwam in de cel terecht met de grootste schoeljes onder de roofdieren. Kunt ge u dat voorstellen? Ik dacht dat ik eraan was. Maar ze accepteerden me. U moeder eren, daar hadden ze respect voor. Ze vertelden me de meest spectaculaire verhalen: hoe ze hun prooi in de val lokten enz…. Alle trucks van ouwe Charel… Ik hoorde, zag en zweeg. Zo maakten ze me slim.

Ik leerde dat ieder zijn uiterlijk in feite een camouflage is. Ik ontdekte dat door de lichtinval op mijn oranje strepen, mijn schaduw wordt gebroken, dat mijn schaduw er niet uitziet als een tijger, maar als tralies. Ik oefende me in zo te gaan staan alsof het leek dat ik er niet was. En zo fopte ik de cipiers. Ze openden de cel en weg was de Ronny!

Maar eenmaal buiten wist ik niet wat te doen met de plotse vrijheid.

Tot ik hoorde over u feestje en dat ze een nummer acht zochten. Beter dan ik hadden ze niet kunnen vinden. Geloof me: na jaren van achtjes draaien binnen een vierkante meter cel, dan wordt ge zelf een acht!

Nu kan ik erom lachen. Maar ‘t was niet simpel.

Op de operatietafel hebben ze zich wel misknipt. Hadden ze de acht uit mijn rug gehaald, terwijl ik er had op gedrukt om mijn tatoeage te gebruiken. Niet dat ik daar vanaf wil, maar ik wilde het mooiste van mezelf aan u geven. Allez, dat hebben ze dan toch rechtgezet. De acht uit mijn rug hebben ze vervolgens op mijn borst genaaid. Het ziet er wat raar uit, maar het is niet edat ik nog een schoonheidswedstrijd moet winnen ; ).

Wat ik wil meegeven is dat de ware vrijheid in uzelf zit. In u denken kunt ge altijd vluchtwegen vinden. Daarmee wil ik u niet aansporen om te ontsnappen aan de uitdagingen van het leven. Nee! Zoek vluchtwegen naar hulpmiddelen die u juist hélpen om de uitdagingen aan te gaan! Zo wordt ge vrij. En moet ge nooit vluchten.

Onder ons gezegd: Ik heb geen spijt dat ik naar u ben gevlucht. Da’s het zinnigste wat ik in mijn hele leven gedaan heb. Met mijn peperkoeken hart was ik in feite nooit een echte tijger. Ik deed alleen maar alsof. Maar dat moogt ge aan niemand verklappen!

De Ronny

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s