Brieven aan Gustaaf (maar eigenlijk aan mama en papa)

7 de Leo

Dag Goudstaafje ; )

Koning was ik. Ja wadde. Geen cadeau, neem dat van mij aan! Iedereen ziet de glamourkant: kronen en tronen en mensen die ‘Ja Sire’ zeggen. Maar in feite is het heel eenzaam. Iedereen praat je naar de mond, want eerlijk durven ze niet te zijn. Dus echte vrienden heb je niet.

De hele dag op je luie kont liggen, af en toe eens brullen voor de schijn en voor de rest wachten tot vrouwlief van haar werk thuiskomt (want zo gaat dat bij leeuwen: de vrouwen verdienen de kost). Jij denkt misschien: ha alle dagen vakantie. Maar op de duur kwam het me de strot uit. Niets om handen hebben is niets voor mij.

Uit verveling begon ik te experimenteren in de keuken. Ik bleek er een talent voor te hebben. Het voedsel dat mijn vrouw van de jacht meebracht toverde ik om tot verfijnde gerechten. Ik was mijn eigen grootste fan en werd rond als een ballon haha.

Mijn vrouw fluisterde me in dat mijn talent te goed was om niet te delen. Onder ons gezegd: ik denk dat ze mijn buik een beetje te dik vond worden ; ) Maar het was een geniaal idee.

Ik opende een restaurantje in een vleugel van het paleis. Een paar tafeltjes, gewone kost, niks speciaals, maar het zat elke dag vol! Ons cliënteel breidde alsmaar uit. Ik werd vriend van mijn volk. Op de duur noemden ze me gewoon dé Leo.

Al gauw kwam protest van de parlementsleden. Een koning kok, dat kon niet. Dat stond niet in de grondwet. Daar moesten ze over vergaderen. Een koning die dan ook nog eens bij zijn voornaam genoemd werd, dat was tegen het protocol. Uren, weken, maanden palaverden ze erover zonder tot een akkoord te komen.

Ik kookte van woede. Ik was dan wel koning, maar eigenlijk had ik niets te zeggen. Een speelbal van een systeem dat niet meer deugde, dat was ik.

Gefrustreerd dat ik weldra mijn zaakje zou moeten sluiten ging het op een dag mis. Een aantal gazellen kwamen dineren. Ze deden moeilijk over de slechte verteerbaarheid van de planten en bladeren die ik met veel liefde had klaargemaakt. De hele dag had ik me uitgesloofd voor hun vegetarische wensen, zonder zelf te eten. Toen ze weigerden te betalen knakte er iets in mij. Ik slokte hen op.

Je volk opeten, dat kan je als koning kok natuurlijk niet maken.

Gelukkig had ik enkele trouwe onderdanen die de uitzonderlijke situatie begrepen.

Via een ondergrondse tunnel hielpen ze me vluchten. In het hoogste geheim werd ik op de casting voor jouw geboortecadeau gebracht.

Daar liep het niet als verwacht. Mijn kop geraakte niet door mijn dunne nek. Ik veranderde in de saaiste binnenstebuiten knuffel ooit: een ordinaire bal. Aan niets kon je zien dat ik van adellijke afkomst was. Maar eigenlijk vond ik het best zo. Eindelijk was ik van die suffe kop af. Dat strooien dak van mij, niets mee aan te vangen. Ik zag er altijd uit alsof ik net uit bed kwam – wat ook zo was in het begin – maar dat is geen look voor een koning. Dat maakt geen vitale indruk.

Maar toen zei de knuffelfee dat mijn manen in feite symbool staan voor de stralenkrans rond de zon. Wist jij dat? Nee, natuurlijk niet, jij weet nog niks. Ik zo oud, wist dit zelfs niet. Daarmee was ik dé perfecte kandidaat voor het cijfer 7, de zevende dag van de week: zon-dag ; )

En daarom hebben ze mijn kop gespaard en naar buiten getrokken. Het getal 7 haalden ze uit een van mijn poten die binnen in mijn buik toch niks zaten te doen. Het open gat in mijn nek bedekten ze met een van mijn voetzolen (anders zou jij aan mijn ingewanden kunnen en wie weet in je mond steken, en dat willen we niet he) Nu ik toch niet meer klopte heb ik gelijk gevraagd om mijn staart aan de buitenkant er weer op te naaien. Zo heb ik toch iets om mee te kwispelen als ik blij ben, of om vliegen bij jou weg te slaan, of om wind te maken als je het te warm hebt, of om je neusje te kietelen, of wie weet als ik ooit op schilderles wil, of een boek wil schrijven….

Ja wadde. Zo zie je maar hoe je per ongeluk op het juiste moment op de juiste plek terecht kunt komen.

Beste Gustaaf, welk beroep je later ook kiest, of je nu loodgieter wordt, bankbediende, uitvinder, voetballer, of koning, weet dat je een goudstaafje bent, ongeacht wat je doet! Gustaaf, Goudstaaf…. Valt het je op, dringt het door? Kies wat je graag doet man. Word koning in je eigen veld. Je hart brengt je op die troon die bij jou past! De voldoening die je daarbij zal vinden is de ware kroon op je werk, niet de titel of het geld.

O en, ook al ben jij om op te eten, dat ga ik niet doen! Neem het niet persoonlijk. Dat is gewoon een principekwestie: ik eet geen kindjes.

Dank guStaafje Goud, vanaf nu heb jij een ware koning als onderdaan. Het is me een eer jou te dienen. Van zo een promotie had ik niet durven dromen.

Smakelijke groeten

Jouw speelbal

Dé Leo

PS maar me niet aan de kat of de hond geven!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s