Brieven aan Gustaaf (maar eigenlijk aan mama en papa)

N° 5

IMG_5636

Dag Gustaaf,

Genietend van een kopje versgemalen graskoffie met een paar overheerlijke pistachenootjes erbij, kwam mijn moeder met jouw advertentie aangelopen: ‘Ze zoeken een nummer 5’, riep ze in alle staten. ‘Snel! Ik wist het dat je voorbestemd was voor iets bijzonders!’

Toen ik geboren werd en mijn moeder mijn barbie roze neus zag, riep ze buiten zichzelf: ‘Eindelijk!’ Na 4 jongens was ze toe aan een meisje, bij wie ze vlechtjes in de oren kon leggen. Ze wilde me Chanel n°5 noemen -iets uit de mensenwereld dat ik nooit heb begrepen- Maar toen kwam de rest van mij en bleek dat ik een baard had en groen zag.

De schande was groot. Het zorgde voor zoveel tumult, dat ze niet meer toekwamen aan een nieuwe naam. Chanel werd stil weggemoffeld en n° 5 bleef over.

Toen ik wat ouder was en het verschil opmerkte tussen mij en mijn konijnenbroers, kreeg ik de waarheid te horen: ik kom van een andere papa, van Serge onze tuinkabouter. (maar dat mag je aan niemand verklappen, want zelfs mijn vader weet dat niet) Als vieruurtje bracht mama hem altijd een kopje graskoffie en pistachenootjes. Daar was hij dol op. En dan maakten ze een praatje onder de vlierbloesem. En zo op een dag maakten ze ook iets anders: mij.

Dat moet wat geweest zijn toen het uitkwam! Mijn vader, kleurenblind, dacht eerst dat ik van een smurf was. Ze konden hem nog net tegen houden om niet het hele smurfendorp te verwoesten. Toen hij zijn vergissing inzag sprong hij in de vijver op zoek naar de foute kikkerprins. Daarna ging hij op jacht naar leguanen, krokodillen… Zelfs een sprinkhaan voelde hij aan de tand, hoewel hij zelf ook wel inzag dat dit technisch gezien niet kon. Al wat groen zag, was van die dag onveilig voor mijn vader.

Met zijn appeltjesrode wangen en lange witte baard viel Serge buiten verdenking. Nooit heeft mijn moeder willen zeggen wie het was.

Mijn groene kleur kwam natuurlijk van de graskoffies en de pistachenootjes waar Serge aan verslaafd was (en ik nu ook)… het zit in mijn bloed.

Helaas heb ik hem nooit gekend. Hij is gestorven toen ik nog een ukje was. Hij was al een paar honderd jaar oud. Dat is heel gewoon voor kabouters. In feite worden ze al oud geboren. (vandaar mijn baard). Hij moet een schat van een man geweest zijn. Mama kon altijd bij hem terecht. Hoe druk hij het ook had, altijd maakte hij tijd voor haar. Hij kon luisteren als de beste, zeker met een potje verse pistachenootjes erbij. Dat eet zo lekker langzaam. Mmmm.

Dat is ook de raad die ze me gaf en die ik nu aan jou doorgeef: leer luisteren man! Dat is de geheime sleutel tot alle harten… tot de liefde. Je hoeft niets op te lossen, geen raad te geven… gewoon maar luisteren. Maar écht luisteren he! Geen beleefdheidsvragen stellen terwijl je met je gedachten ergens anders bent. Nee: in de ogen kijken, contact maken vanuit dat plekje in het midden van je borst. Ik heb er een tatoeage laten zetten zodat je het niet vergeet.

Leer luisteren en men zal je liefde brengen op een zilveren plateautje, zoals mijn mama deed voor haar tuinkabouter.

Allez, doe dat goed he. En waar je ook mee zit, ik ben je luisterend oor. Zelfs als je binnen vele jaren zelf een baard hebt: ik ben er voor jou! Je hoeft dat aan niemand te vertellen als je niet wilt. Dit is iets tussen jou en mij. Maar ik verzeker je: als ik naar jou luister, daar knap je van op.

En nu is het tijd voor mijn kopje graskoffie. Op jouw gezondheid!

N° 5

studio-momo

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s