Brieven aan Gustaaf (maar eigenlijk aan mama en papa)

Een uit de hand gelopen geboortecadeau: 12 dieren uit het komieke dierenbos leenden hun lijf voor een cijfer voor op een rompertje. Vervolgens draaide ik de knuffels binnenste buiten en schreef hun verhaal.

1 Meneer Ping

Lieve Gustaaf, mama, papa,

Namens de inwoners van het komieke dierenbos:

Van harte gefeliciteerd met jullie eerste maand samen als nieuw gezin.

Ik ben meneer Ping en het is mij een eer om jullie als eerste te verwelkomen… en dat nog wel in de maand van Valentijn!

Het cijfer 1 op het rompertje komt uit mijn vacht achter op mijn rug.

Nu denken jullie misschien: dat getal is blauw, pinguïns zijn toch zwart? Inderdaad, normaal zijn babypinguïns bij de geboorte pluizig grijs als oude mannetjes en worden daarna zwart. Maar bij mij ging het anders en dat kwam zo: toen mama zwanger was van mij, werd ze per ongeluk aangevallen door een blauwe inktvis die dacht dat ze een vijand was. Zijn hele voorraad inkt spoot hij over haar uit. Door een klein wondje dat ze toen had aan haar poot, kwam de inkt in haar bloed terecht en zo ook bij mij. Eenmaal de inktvis zijn vergissing inzag wrong hij zich in duizend bochten om het goed te maken. Uiteindelijk werd hij een vriend van de familie en bood zijn eeuwige bescherming aan als mijn peter. Nu zijn we hem dankbaar, met dat blauwe bloed voelen mama en ik ons een beetje van adel.

Toen ik naar de peuterpinguïntuin moest, probeerde mama mijn vacht met kleurshampoo toch maar zwart te verven, om te voorkomen dat ik te veel zou opvallen. Maar eenmaal droog sloeg ik opnieuw donkerblauw uit.

Papa had er zo zijn gedacht over. Misschien moest het wel zo zijn? Misschien was ik wel bedoeld om op te vallen? Wat er ook gebeurde, altijd bleef hij herhalen hoe speciaal ik was, nog meer vanbinnen dan vanbuiten. Niemand in het hele komieke dierenbos had zo een groot hart als ik, verzekerde hij me.

Eerst geloofde ik hem niet. Alle papa’s dachten toch zo over hun zoon? Maar als iemand een miljoen keer zoiets tegen je zegt, dan ga je het uiteindelijk toch een beetje geloven. Zonder dat ik het wist begon mijn hart te groeien en mijn lijf aan te voelen als een te kleine jas.

Op een dag arriveerde Momo in ons bos. Ze vertelde over een nieuwe rage in de stad: steeds meer dieren lieten zich binnenste buiten keren. Normaal was niet meer de norm. Oppervlakkig mooi was helemaal uit. Het ging nu om een plek vanbinnen die de enige schoonheid kon voortbrengen die onvergankelijk was: het hart. Goedheid was het nieuwe mooi. Nu ben ik niet echt een fashionlover, maar deze mode was me op het lijf geschreven.

Dus vroeg ik Momo of ze me binnenste buiten wilde keren en toen kwam dat grote hart eruit. Mijn papa had gelijk! Niemand begreep hoe het mogelijk was dat zo’n gigantisch hart uit zulk een kleine pinguïn kwam.

Pas later ben ik het gaan begrijpen: ik ben geboren uit liefde en hoe meer ik die liefde deel, hoe meer ze zich vermenigvuldigt, dus groeit en groeit mijn hart om plek te maken voor de hele wereld.

Welkom in mijn hart lieve Gustaaf en mama en papa ©

Liefs

Meneer Ping

studio-momo

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s