Omdat oma reus net in onze koekenstad was… en omdat bomen niet op oma’s vallen…

‘Je schrijft met een elegantie…’ Ze maakte er een fluffy Louis XV gebaar bij. ‘zoals je er ook uitziet.’ Hoe elegant ze dat zei… De ‘maar’ was al onderweg. ‘Maar ik mis diepgang.’ Boinggggg, daar viel het zwaard. ‘Er is wel humor’, ging ze verder. ‘Slapstick’ noemde ze het. Hoe subtiel woorden een andere betekenis kunnen krijgen, hoe ze tegelijk kunnen aaien en slaan. ‘En af en toe mooie poëtische vondsten: Geveld voor de veiligheid bijvoorbeeld. Prachtig.’ Ze keek me vragend aan. Ik wist niets zinnigs uit te brengen. ‘Al zijn die vondsten dan toevallig…’ ging ze verder. Patat, haar hak op mijn teen. Of ik wel op mijn plek zat op deze school? Of ik niet beter af was met een redacteur? (Ja, duh!!!) Mocht ik terugkomen volgend jaar, dan werd dat werken aan ernst en diepgang in mijn schrijven. Daar werd ik meteen vrolijk van ; )

Feedback geven is een hele verantwoordelijkheid, niet eenvoudig, hetzelfde met feedback ontvangen. Onze filters maken er zo makkelijk iets anders van. Eruit vissen wat jou optilt is de boodschap. In dit geval is dat voor mij: de humor en lichtheid in mijn werk nóg ernstiger gaan nemen. Dus hier nog een waar gebeurd slapstick verhaaltje… om het af te leren ; )

orgineel

Bomen vallen niet op oma’s

‘Er komt een nieuwe serie op televisie’, zei de redacteur. ‘Over een kapster die advocate wordt. De producers willen een extra aflevering in boekvorm uitbrengen. Een aantal uitgeverijen dingen naar de opdracht.’ Zo gooide hij de uitdaging in mijn schoot. Ik had een week de tijd om een case te bedenken en het eerste hoofdstuk te schrijven. Al tien jaar was ik niet meer in een kapsalon geweest, nog nooit in een rechtbank.

Tijdens mijn dagelijkse jogging overdacht ik de opdracht. Brainstormen met de bomen in mijn park bezorgde me altijd de gekste ideeën. ‘Jongens, ik heb een case nodig voor een advocatenserie.’ In de verte klonk het getokkel van een specht. Zeurende zaagmachines schuurden hun tanden door hout. Al weken werd het park geteisterd door boomchirurgen. Behoorlijk wat mastodonten waren ziek en gaven de geest. Dus werden ze geveld voor de veiligheid. De her en der omgehakte boomstammen zorgden voor een kerkhofsfeer.

Ik passeerde een pad waar een eik onheilspellend kraakte. Onder zijn bladerdak kuierde een bejaarde dame met haar hond. Daar gaat er weer een, dacht ik terwijl ik doorliep. Luttele seconden later knakte de top af, gevolgd door een doffe plof. Met spijt in het hart keek ik om. ‘Rust zacht opa.’ Hoe oud zou hij zijn geweest? Driehonderd? Waar bleef die dame nu? Ik keerde op mijn stappen terug tot bij het pad.

De kruin van de boom lag als een enorme baljurk gespreid over de weg. Geen dame, geen hond. Met kloppend hart ging ik dichterbij. Het kon toch niet…? Nee, dat was absurd.

Bomen vallen niet op oma’s.

Tenzij in de film.

Of uitzonderlijk ter inspiratie voor mijn case misschien?

Want wat zag ik daar midden in die bom groen? Een paar oude benen met puntschoenen die recht naar de hemel wezen, staken onder een dikke tak uit. Aan de voeten een rillende hond met een enorme buil op zijn hoofd en een bloedende tong die scheef uit zijn bek hing. Het tragikomische tafereel deed me denken aan de heks uit the Wizard of Oz die per ongeluk Dorothy’s huis op zich kreeg.

Een jogger kwam aan gelopen. Samen klauterden we ons een weg naar de slachtoffers. Volledig bij bewustzijn lag de dame in een tunnel van kronkelende takken alsof ze daar voor een echografie was. Als bij wonder ongedeerd. De hond in shock. Een passant belde de hulpdiensten. Binnen de kortste tijd bevonden we ons als op een crime scene. Zwaailichten, politie, brandweer… Het terrein werd afgespannen. Ramptoeristen vochten om een plaats op de eerste rij. Sappige roddels rolden over de tongen. ‘Die eik had al lang geveld moeten worden’, zei iemand achter mij. ‘Maar de vrouw van een hooggeplaatste piet liet het uitstellen omdat ze voor haar feest dit weekend geen verpest uitzicht wilde. Ze zal het mogen uitleggen op de rechtbank.’

Terwijl ik de hond troostte noteerde ik in gedachten mijn synopsis.

Case closed.

*

monica vanleke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s